Mysz komputerowa swoją nazwę wzięła z języka angielskiego od słowa mouse. Jest to urządzenie peryferyjne komputera, które współpracuje w sposób bezpośredni z interfejsem graficznym systemu operacyjnego. Urządzenie zbudowane zostało przez Douglasa Engelbarta w roku 1964. Myszka ma za zadanie poruszać kursorem po interfejsie graficznym, który widziany jest przez użytkownika na ekranie monitora. Zasada działania polega na odczytywaniu poprzez urządzenie położenia odnośnie podłoża, a następnie zmianie tych wytycznych na postać cyfrową. Na podstawie tych danych komputer dokonuje przesunięć kursora po ekranie monitora. Bardzo wygodnym dodatkiem do myszy stało się kółko, które umożliwia przewijanie ekranu. Pierwowzór myszy to drewniana konstrukcja, z zamieszczonymi w sobie kołami zębatymi. Dzięki temu można było rejestrować ruch odnośnie jednej osi. Ten model myszki przeznaczony był dla komputerów osobistych, oraz dystrybuowany był z komputerami Xerox 8010 Star Information System dopiero w latach osiemdziesiątych ubiegłego wieku. Początkowe modele myszek należały do rodziny urządzeń mechanicznych. Zasada działania polegała na ruchu metalowej kulki, pokrytej gumową powłoką oraz unikalnego systemu rolek. Kulka, która się poruszała, wprawiała w obrót rolki, co w konsekwencji odzwierciedlało się ruchem kursora na monitorze. Rolki poruszały specjalne talerzyki, które przerywały strumień światła, a następnie przerwy te były liczone przez czujnik i zmieniane na sygnał cyfrowy. Jakość odbieranego sygnału ściśle zależy od standardu komunikacji reprezentowanego przez urządzenie. Poruszanie kulki w myszkach mechanicznych wymaga stosunkowo wysokiego tarcia, a więc w celu jego polepszenia zastosowano specjalistyczne podkładki o chropowatej powierzchni. Siła tarcia jednak powoduje iż na kulkę oraz rolki dostaje się dość dużo zanieczyszczeń, a więc jest to powodem do częstego czyszczenia urządzenia. Najnowsze myszki komputerowe pracują w technologii optycznej. Jest to nowatorskie, aczkolwiek bardzo wygodne rozwiązanie. W myszy zamontowany został układ diod elektroluminescencyjnych, które oświetlają powierzchnię, po której porusza się urządzenie. Następnie soczewka ogniskująca i matryca CCD ma za zadane odczytywać zachwiania oświetlenia. Myszki optyczne zwykle współpracują z procesorami DSP, które analizują zmiany położenia na podstawie obrazu powierzchni. Największą zaletą tych myszek jest całkowity brak mechaniki, co powoduje, że w przeciwieństwie do myszek mechanicznych nie wymagają one tak częstego czyszczenia. Ciekawym aspektem jest to, że dzięki układowi optycznemu myszka potrafi działać poprawnie niemalże na każdej powierzchni. Ważne jest aby uważać na światło dzienne, ponieważ jego zbyt wielkie nasilenie może powodować zakłócenia pracy. Nowatorskie konstrukcje myszek, budowane są na diodach laserowych, dzięki czemu znacznie podniesiono rozdzielczość myszki, oraz jej czułość. Warto dodać, że myszy z diodami laserowymi szynko się zanieczyszczają oraz wymagają częstej konserwacji.

Karta graficzna zaliczana jest to kart rozszerzeń komputerowych, która odpowiada za generowanie sygnału dla monitora. Karta graficzna posiada kilka podstawowych zadań, a najbardziej charakterystycznym jest odbieranie oraz przetwarzanie informacji komputerowych, a następnie wyświetlanie ich w postaci obrazu na ekranie monitora. Podzespoły te zwykle odnajdziemy pod nazwą kart VGA. Warto dodać, że termin ten jest poprawny, aczkolwiek ma on charakter anachroniczny. Pierwowzory kart graficznych były zdolne do współpracy wyłącznie z trybami tekstowymi, co pozwalało na wyświetlanie znaków alfabetu łacińskiego, które zapisane były w pamięci powyższego generatora tekstów. Rozwój technologiczny pozwolił na stosunkowo szybkie zmodernizowanie tego podzespołu, co skutkowało zdolnością wyświetlania kolorowych punktów tak zwanych pikseli, co określa się mianem tryb graficzny. Obecnie nowoczesne tryby graficzne posiadają szeroki zakres funkcji, które znacznie przyspieszają działanie programów. Dzięki takim kartom możemy rysować odcinki, wieloboki, trójkąty, następnie wypełniać je kolorami czy wzorami. Jest to tak zwana technologia 2 D. Nowoczesne karty graficzne posiadają zdolność kreowania obrazu 3 D, w technice akceleracji trójwymiarowej. Funkcji kart graficznych jest wiele, a do najbardziej znanych zaliczamy: mapowanie wypukłości, filtrowanie anizotropowe, efekty cząsteczkowe, HDR, full Scene Anti-Aliasing, vertex Shader, pixel Shader, Transform & Lighting. Sprzętowe efekty, jakie potrafią obsługiwać karty graficzne są dość zróżnicowane między innymi (mgła, przezroczystość). Współczesne karty graficzne składają się z powtarzalnych elementów, do których należy zaliczyć: GPU – procesor graficzny, VideoRAM – pamięć obrazu, pamięć ROM, DAC – Digital-to-Analog Converter, interfejs systemu komputerowego oraz interfejs na slocie karty graficznej. Ciekawymi dodatkami do kart graficznych, które są coraz częściej spotykane są: procesor wideo (odpowiada on za dekodowanie oraz modyfikowanie danych wideo) oraz framegrabber (odpowiada za zmianę sygnału zewnętrznego analogowego w postać cyfrową). Bardzo ważnym aspektem nowoczesnych kart graficznych jest układ chłodzenia. Praca GPU wiąże się z dużą ilością wytwarzanego ciepła, a zastosowanie pojedynczych radiatorów nie jest w stanie zapewnić odpowiedniego odprowadzenia ciepłoty. W wyniku takiego zjawiska zaczęto stosować wiatraki albo turbiny chłodzące, co nosi miano chłodzenia aktywnego. Ogrzane powietrze musi zostać odprowadzone poza obudowę komputera. Oprócz GPU w kartach graficznych za wytwarzanie ciepła odpowiedzialne jest również pamięć RAM. Zwykle chłodzona jest ona za pomocą tego samego radiatora, co procesor. Pamięć RAM nawet w nowoczesnych kartach chłodzona jest pasywnie. Aby uzyskać lepszy efekt chłodzenia radiatory wyposażono w Heat pipe, które znacznie obniżyły temperaturę pracy karty. W przypadku, kiedy tradycyjne chłodzenie nie pomaga można zastosować chłodzenie wodne lub ciekłym azotem, dzięki czemu możemy uefektywnić proces overclockingu.

Pulpit jako pojęcie wywodzi się z języka angielskiego od słowa descop. Jest to obszar roboczy charakterystyczny dla systemów operacyjnych. Odnoszą się one do powłok graficznych, inaczej mówiąc do interfejsu GUI, które realizowane są na bazie okien. Najbardziej znanymi systemami operacyjnymi tego typu są oczywiście: Linux (z powłokami KDE oraz GNOME), Microsoft Windows oraz Mac OS. Tak jak wspomniano na początku pulpit to środowisko robocze, na które składa się kilka czynników jak przede wszystkim ikony. Ikony są to skróty lub odsyłacze, które odnoszą się do głównych elementów w interfejsie użytkownika, jak również do poszczególnych aplikacji, które składają się na cały system operacyjny. Nowoczesne pulpity dają użytkownikowi możliwość dowolnego definiowania własnych skrótów, dzięki tworzeniu katalogów i podkatalogów, w który rozlokowane są poszczególne pliki. System plików jest niezwykle skomplikowany, a dzięki pulpitowi możemy zobrazować określone katalogi, pozostające w profilu użytkownika, dzięki czemu możemy znacznie zmieniać jego strukturę. Na pulpit oprócz skrótów, ikon i folderów składają się również takie elementy jak: pasek szybkiego uruchamiania oraz pasek zadań, w platformie Windows dodatkowo umieszczono przycisk START, który odgrywa rolę paska nawigacyjnego. Przycisk ten prowadzi do menu okienkowego, zawierającego poszczególne odnośniki do narzędzi oraz aplikacji, który w znacznym stopniu ułatwia nawigację oraz poruszanie się po systemie. Pulpit w bardzo szybkim czasie zyskał nową funkcję. Oprócz standardowej funkcji użytkowej stał się on ozdobą komputera. Uzyskano to poprzez zdolność dowolnego modyfikowania wyglądu (zmiana ikon, tła, tapety, zmiana wielkości liter czy rozdzielczości ekranu). W większości systemów operacyjnych, w których występuje pulpit, można zauważyć powtarzalność wyglądu oraz użyteczności. Historia powstawania pulpitu była dość ciekawa, a zapoczątkował ją Ivan Sutherland w roku 1963, poprzez wyprodukowanie programu Sketchpad. Dawał on możliwość sterowania elementami na ekranie monitora. Pięć lat później w roku 1968 udało się przystosować pierwszy interfejs do współpracy z myszką. W roku 1973 powstał pierwszy zaawansowany interfejs graficzny o nazwie Xerox Star. W roku 1983 firma Apple wyprodukowała komputer Lisa, który szeroko wykorzystywał pomysły Xeroxa, jednak był o wiele bardziej użyteczny i przystępny dla użytkownika. Przełomem był rok 1984, kiedy to firma Apple zaprezentowała komputer Macintosh, który charakteryzował się przyjaznym interfejsem graficznym. Po roku 1985 rozpoczęła się dominacja systemów Windows, która zauważalna jest do dnia dzisiejszego. Od chwili wprowadzenia na rynek systemów operacyjnych, Windows praca na interfejsami GUI jest coraz bardziej dynamiczna. Praca odbywa się na wszystkich platformach, która ma na celu udoskonalenie komunikacji użytkownika z komputerem. Największą ewolucję przeżył jednak Windows w porównaniu do innych systemów, ponieważ od nakładki graficznej z roku 1995 dotarł on do złożonego systemu operacyjnego.

Klawiatura komputerowa to nic innego jak zestaw klawiszy ułożony w odpowiednim porządku, który ma służyć do sterowania komputerem oraz do wprowadzania niezbędnych danych. Klawiatura obecnie ma przypisane bardzo wiele funkcji, z tego wynika różnorodność klawiszy, jakie odnajdziemy na jej powierzchni, zaliczamy do nich klawisze: cyfrowe, alfabetyczne, funkcji specjalnych, znaków specjalnych czy o znaczeniu przypisywanym przez użytkownika. Klawiatury to sprzęt nie tylko typowo komputerowy, ale obecnie również spotykany w innych urządzeniach jak: maszyny do pisania, kalkulatory, klawiszowe instrumenty muzyczne, telefony, tokeny. Nowoczesne klawiatury komputerowe zwykle posiadają zestaw ok. stu klawiszy. Postęp techniki pozwala na coraz śmielsze modernizacje tego urządzenia, poprzez dodawania nowych podzespołów jak: dodatkowe przyciski (gładzik, suwaki, pokrętła, itp.), podzespoły kontrolne (w postaci diod kontrolnych), inne podzespoły (porty USB, porty kart pamięci, gniazda do słuchawek/mikrofonu). Dodatkowe podzespoły są najczęściej stosowane w celu obsługi multimediów. Poprzez lata ewolucji produkowania klawiatur możemy wyróżnić klawiatury: mechaniczne (ruch rejestrowany jest za pomocą układu dźwigni i cięgien), stykowe (ruch rejestrowany jest poprzez rejestrowanie zwarć, zaliczamy do nich klawiatury sprężynowe, z gumą przewodzącą oraz membranowe), bezstykowe (do tej kategorii należy zaliczyć klawiatury optoelektroniczne, pojemnościowe, kontaktronowa), ekranowe (tą kategorię podzielić należy na klawiatury dotykowe oraz klasyczne). Klawiatury ekranowe są bardzo prestiżowym produktem, ponieważ mają one zdolność do prezentowania wizualnie różnych zestawów znaków alfabetycznych całego świata. Klawiatura komputerowa jest stosunkowo czułym urządzeniem, ponieważ każde poruszenie klawisza jest wysyłane do komputera pod postacią odpowiedniego sygnały elektrycznego. Każdy klawisz ma przypisany odpowiedni sygnał, określany mianem scancode. Ciekawym rozwiązaniem są klawiatury bezprzewodowe, które komunikują się z komputerem za pomocą podczerwieni, lub fal radiowych. Wdrażanie standardu Bluetooth również spowodowało powstanie urządzeń w tej technologii. W naszym kraju najbardziej popularne są klawiatury w układzie QWERTY, w przypadku Francji zwykle spotyka się klawiatury AZERTY. Nowoczesnym rodzajem klawiatur są również urządzenia Dvoraka, które powstały z powodu chęci przyspieszenia tempa pisania. Nie da się jednak ukryć, że układ klawiszy na klawiaturze jest spuścizną maszyn do pisania. Klawiatury elektroniczne powstały z powodu chęci zlikwidowania problemu blokujących się dźwigni maszyn do pisania. Starano się skonstruować taką postać klawiatury, aby najczęściej wykorzystywane kombinacje liter i znaków znajdowały się możliwie jak najbliżej siebie. W czasach obecnych klawiatury najczęściej produkuje się w standardach PS/2 oraz USB. Praca na klawiaturze nie powinna mieć charakteru długotrwałego, ponieważ może ona prowadzić do powstania zespołu RSI.