Karta dźwiękowa swoją nazwę wzięła z języka angielskiego od słów sound card lub audio card. Zalicza się ją do rodziny komputerowych kart rozszerzeń, która odpowiada za rejestrację, odtwarzanie oraz przetwarzanie dźwięku. W terminologii często spotkamy się z terminem karta muzyczna, który również jest poprawny. Najbardziej rozpoznawanym producentem kart muzycznych jest Creative Labs oraz karty z serii Sound Blaster. Układy dźwiękowe w czasach obecnych najczęściej są elementami integralnymi płyt głównych, co wynika z dominacji komputerów o zastosowaniach amatorskich. Ciekawym rozwiązaniem są również kraty muzyczne zewnętrzne, które podłącza się do komputera za pomocą złącza USB. Karty dźwiękowe to dość zróżnicowane urządzenia pod względem technicznym, aczkolwiek można w nich wyróżnić kilka powtarzalnych komponentów takich jak: generator dźwięku, przetworniki A/C oraz C/A, wzmacniacz nbn, mikser dźwięku, interfejs MIDI oraz interfejs do komputera. Jednym z najbardziej znanych zastosowań kart muzycznych jest sampling. Jest to zdolność karty do digitalizacji dźwiękowych. Najważniejszym elementem biorąc pod uwagę jakość nagranego dźwięku jest rozdzielczość digitalizacji. Początkowo karty mogły zapisywać jedynie 8-bitowy dźwięk, co dawało możliwość tworzenia 256 dźwięków. Obecnie znaczne popularniej stosowany jest system 16-bitowy, który pozwala na rozróżnianie 65536 dźwięków. Podczas rozpatrywania pojęcia samplingu warto zwrócić uwagę na tempo próbkowania, które określa częstotliwość generowania kolejnych sekwencji. Nowoczesne karty muzyczne nie ograniczają się wyłącznie do nagrywania czy odtwarzanie dźwięku, ale są zdolne to tworzenia ich za pomocą tak zwanej syntezy FM. Pierwsze urządzenie z tą technologią wypuszczone na rynek to układ OPL2 od Yamahy. Przeznaczenie tego ukłądu było dalekie od komputerów, ponieważ stworzono go dla organów elektronicznych, jednak z czasem udało się go w pełni zaadoptować do maszyn komputerowych. Warto nadmienić, że wszelkie układy FM, bez względu na technologię produkcji działają w ten sam sposób, a mianowicie wykorzystują one podstawowe funkcje matematyczne, polegające na generowaniu drgań. Okazuje się, że synteza dźwięków w systemie FM jest sztuczna, a co za tym idzie nie nadaje się w pracy profesjonalnej. W tym celu utworzono syntezę WT (synteza wavetable). Zasada działania tego systemu jest niezwykle prosta, ponieważ układ muzyczny w chwili odtwarzania np. dźwięku gitary nie generuje sztucznego dźwięku, ale wyszukuje oryginalny dźwięk instrumentu, który został wcześniej nagrany i przetrzymywany jest w pamięci. Oczywiście nie ma możliwości, aby zapisać w pamięci bazy danych wszelkie dźwięki instrumentalne, dlatego praca układu opiera się na obliczaniu dźwięków na bazie wzorcowych próbek. Okazuje się, że karty WT, są niezwykle zróżnicowane pod tym względem. Bardziej zaawansowane modele pozwalają na uzyskiwanie niemalże doskonałych dźwięków, gdzie produkty niższej klasy nie są w stanie zapewnić takich efektów.

Wirus komputerowy zwykle ma postać prostego programu komputerowego, mającego na celu powielania się bez zgody użytkownika. Wirus komputerowy to odmienne oprogramowanie niż robak komputerowy. Wirus wymaga nosiciela, którym musi być aplikacja komputerowa między innymi poczta elektroniczna. Wirusy są budowane w kontekście słabości zabezpieczeń systemów operacyjnych, a ich skuteczność opiera się o niedoskonałości systemów oraz niedoświadczenie użytkowników. Mianem wirusów obejmowane są zwykle wszelkie rodzaje złośliwego programowania, co w gruncie rzeczy jest złym podejściem, ponieważ złośliwe programy różnią się między sobą diametralnie. Aby walczyć z wirusami i jednocześnie się przed nimi zabezpieczyć koniecznie potrzebujemy oprogramowania antywirusowego. Wirus komputerowy może być rozumiany jako mały program, najczęściej posiadający cel w niszczeniu systemów operacyjnych. Każdy wirus ma zdolność do powielania się, ponieważ jest to warunek, aby dane oprogramowanie mogło być nazywane mianem wirusa. Przenoszenie wirusów odbywa się za pośrednictwem wczesnej zainfekowanych plików, lub dzięki pierwszym sektorom fizycznym dysku twardego. Infekcja pliku przejawia się w modyfikacji struktury danego pliku lub sektora, gdzie jest on zapisany. Proces samo powielania w literaturze określany jest mianem replikacji. Nowoczesne zagrożenia są o wiele bardziej niebezpieczne, wynika to również z faktu powstawania hybryd wirusów i robaków. Wirusy nie posiadają zbyt wielkich rozmiarów, a określany on zwykle jest na podstawie kilku czynników, do których możemy zaliczyć: umiejętności programistyczne programisty, użyty język programowania, adaptacja do cech środowiska operacyjnego oraz funkcjonalność wirusa. Wirusy bardzo często posiadają podobne efekty działania, a do najbardziej znanych zaliczamy: niszczenie i kasowanie danych, rozsyłanie spamu, kradzież danych, ataki na serwery internetowe, wyłączenie komputera, uniemożliwienie pracy na komputerze, wyświetlanie grafiki, tworzenie botnetu, przejmowanie kontroli nad komputerem. Aby napisać dobrze sprawdzający się wirus należy doskonale posługiwać się językiem programowania. Zwykle wykorzystywane są języki: asembler, Pascal oraz Język C. Głównymi zaletami tych języków jest ścisłość generowanego kodu. Okazuje się, iż im mniejszy rozmiar wirusa, przy jednocześnie bardziej rozbudowanym kodzie sprawia, że złośliwe oprogramowanie jest o wiele bardziej niebezpieczne. Wirusy pisane w asemblerze posiadają wysoką szybkość działania, a jednocześnie optymalny kod, dzięki czemu jest on uznawany jako macierzysty język tworzenia wirusów. Najważniejszą wadą tego języka jest to, że wirusy w nim napisane mogą być rozpowszechniane jedynie na komputerach o określonej architekturze. Jest to bardzo niewygodne i sprawia, że infekować można wyłącznie jedną rodzinę komputerów. Wirusy obecnie są pisane za pomocą popularnie stosowanych edytorów tekstów czy arkuszy kalkulacyjnych. Dzięki odpowiedniemu wykorzystaniu mechanizmów można atakować każdy rodzaj dokumentów tekstowych czy arkuszy kalkulacyjnych.

Nazwa komputer osobisty wywodzi się z języka angielskiego od słów personal computer. Ten mikrokomputer ma przeznaczenie zwykle osobiste, a więc w największym stopniu spotyka się go jako urządzenia domowe oraz biurowe. Komputery osobiste w największym stopniu to deskopy lub notebooki. Współpracują one zwykle z oprogramowaniem biurowym, internetem a służą do prezentowania multimediów w tym: filmów, tekstów, dźwięków, obrazów, gier i tym podobnych. Firm zajmujących się produkowaniem komputerów osobistych jest niezwykle wiele. Nawet na polskim rynku komputerowym możemy odnaleźć dziesiątki modeli. Najczęściej wykorzystywane procesory w takich komputerach pochodzą z rodziny x86, oraz przeważnie pracują na platformie produkowanej przez Microsoft Windows lub Linux. Dzięki swoim pierwotnym wzorom są one nazywane mianem pecetów, wynika to również ze zgodności z IBM-PC. Do rodziny komputerów osobistych zalicza się również urządzenia pochodzące od firmy Apple, a są to komputery MAC. Największą popularnością cieszą się one w Stanach Zjednoczonych. Warto wspomnieć również o komputerach SPARC produkowanych przez Sun Microsystems oraz Fujitsu, jednak posiadają one minimalne zainteresowanie w naszym kraju. Komputery osobiste wraz z rozwojem technologii zyskały o wiele więcej mocy obliczeniowych, a co za tym idzie zaczęto je wykorzystywać jako stacje robocze a nawet skromne serwery. Ciekawym rozwiązaniem stało się również budowanie klastrów komputerowych na ich bazie, co było konsekwencją stosunkowo niskiej ceny i łatwego dostępu do oprogramowania z licencjami FLOSS. Bardzo ważnym etapem w rozwoju komputerów osobistych było zrezygnowanie z interfejsu tekstowego na rzecz interfejsu graficznego, który zdecydowanie ułatwi korzystanie z komputerów. Za wynalazcę GUI czyli interfejsów graficznych uważana jest firma Xerox jednak nie skorzystała ona z własnego wynalazku, a odsprzedała go firmie Apple. To właśnie Apple rozwinął projekt i wprowadził go w życie w 1983 roku. Pierwsze komputery z GUI (Lisa oraz Macintosh) zdobyły szczyty sprzedaży w tamtych czasach. Pod koniec lat 90-tych, najpopularniejsze komputery to maszyny pracujące z IBM PC oraz procesorami klasy x86, działające na platformach Microsoftu. W czasach obecnych niemalże w stu procentach komputery osobiste to maszyny klasy PC, które działają na platformach Windows. Komputery te zdobyły tak ogromną popularność z powodu łatwości korzystania, ogromnej wielofunkcyjności, wysokich osiągach sprzętowych, jak również zaawansowanemu oprogramowaniu. Komputery osobiste w czasach obecnych można scharakteryzować jako dwie grupy, jedna z nich to komputery do prac biurowych, a druga stanowi komputery do gier komputerowych. Prace biurowe nie wymagają tak zaawansowanego sprzętu jak gry, których silniki graficzne, bardzo często wysoce absorbują podzespoły komputera. Dlatego właśnie dobierając komputer do naszych zapotrzebowań musimy określić, do czego on nam posłuży.

RAM wywodzi się z języka angielskiego od słów Random Access Memory, a w tłumaczeniu na język polski oznaczają pamięć o dostępie swobodnym. Pamięć RAM zawarta w komputerach to podstawowa pamięć cyfrowa. Nazwa może okazać się myląca, ponieważ sugeruje ona, że RAM oznacza każdą pamięć o dostępie bezpośrednim do wszystkich komórek pamięci. Jednak zwracając uwagę na aspekt historyczny mianem pamięci RAM określa się jedynie te pamięci, które posiadają bezpośredni dostęp, ale jednocześnie posiadają zdolność wielokrotnego zapisu, co odrzuca pamięci ROM, chociaż one również posiadają dowolny dostęp do komórek pamięci. Pamięć RAM służy do przechowywania właśnie wykonywanych programów oraz danych, których wymagają programy, a jednocześnie ma za zadanie przechowywać wszelkie wyniki będące konsekwencją pracy programów. RAM można podzielić na dwa rodzaje, a mianowicie pamięci statyczne (z języka angielskiego Static RAM, czyli SRAM – są one o wiele szybsze od DRAM, konieczne jest ich częste odświeżanie, czego konsekwencją jest szybka utrata zapisanych danych) oraz pamięci dynamiczne (z języka angielskiego Dynamic RAM, czyli DRAM – są wolniejsze i mniej wydajne od SRAM, aczkolwiek ich cena jest o wiele niższa, co powoduje znacznie większą popularność). Pamięć RAM zwykle ma charakter pamięci operacyjnej zawartej w komputerze. Bywa ona również wykorzystywana jako pamięć komponentów jak procesorów specjalizowanych czy kart graficznych. W tym przypadku jest ona zastosowana jako pamięć określonych sterowników mikroprocesorowych. Technologie, w jakich produkuje się pamięci RAM zmieniają się w kontekście rozwoju technologicznego. Produkuje się je jako układy scalone, które charakteryzują się złożoną strukturą układów scalonych, cyfrowych. Doskonałym przykładem może być pamięć procesora – cache (jest to pamięć podręczna mechanizm, który pobiera dane o wysokiej latenacji oraz charakteryzujących się niższą przepustowością przechowuje je w dostępnych pamięciach o wysokich paramterach) L1, L2 oraz L3. Można również RAM spotkać w postaci modułów, które głównie stosuje się w komputerach prywatnych. Pamięci RAM można podzielić również ze względu na trwałość, a wyróżniamy tutaj pamięci trwałe – NVRAM (Non-Volatile Random Access Mem) oraz ulotne. Pamięci NVRAM dzielimy na: FRAM (w tym przypadku nośnikiem informacji jest kryształ), MEMS (tutaj pamięć ma charakter mikroelektromechaniczny), MRAM (w tej pamięci nośnikiem informacji jest magnetyczne złącze tunelowe), NRAM (czyli Nanotube RAM, która jest pamięcią skonstruowaną z węglowych nanorurek), OUM (produkuje ją się z materiałów charakteryzujących się zmiennym stanem pierwiastków rudotwórczych), PRAM (elementem przetrzymującym dane jest kryształ). Pamięć RAM jest wynikiem wieloletniej pracy informatyków oraz inżynierów komputerowych, a za pierwsze urządzenia wyposażone w tą pamięć uważa się: komputer PARK, komputer Z1, komputer Z3, komputer Odra 1305, komputer UMC-1, minikomputery Mera, komputery PC.